ไข้เลือดออก หรือ Dengue Fever ไม่ใช่โรคใหม่อย่างที่หลายคนเข้าใจ ต้นตอของโรคนี้สามารถย้อนกลับไปได้ไกลถึงหลายร้อยปีก่อน โดยมีบันทึกที่คล้ายคลึงกับอาการของไข้เลือดออกปรากฏในตำราการแพทย์ของจีน อินเดีย และแอฟริกา ตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 18
.
ชื่อ "Dengue" เชื่อว่ามีที่มาจากคำในภาษาสเปนว่า "dengue" ซึ่งแปลว่าท่าทางแปลกๆ หรืออาการเกร็งของผู้ป่วย เนื่องจากผู้ที่ติดเชื้อมักปวดข้อและปวดกล้ามเนื้ออย่างรุนแรงจนเดินไม่ปกติ หรือบางความเชื่อระบุว่ามาจากคำในภาษาสวาฮีลี “Ka-dinga pepo”
ซึ่งหมายถึง “วิญญาณชั่วร้าย” ที่ทำให้ป่วยกะทันหัน การแพร่ระบาดในลักษณะของโรคติดต่อขนาดใหญ่ครั้งแรกเกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18
.
โดยเฉพาะในเมืองท่าสำคัญที่มีการค้าขายทางเรือ ซึ่งเป็นช่องทางหลักที่ทำให้ยุงลาย (Aedes aegypti) พาหะของไวรัสเดงกี แพร่กระจายจากทวีปหนึ่งไปสู่อีกทวีปในช่วงศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไข้เลือดออกเริ่มระบาดอย่างหนักในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงประเทศไทย
.
โดยการระบาดครั้งใหญ่ในไทยเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2502 ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเฝ้าระวังและควบคุมโรคอย่างจริงจัง แม้โลกจะก้าวหน้าทางการแพทย์ไปมาก แต่ไข้เลือดออกก็ยังเป็นโรคที่ไม่มีวิธีรักษาเฉพาะเจาะจง การป้องกันจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
.
โรคนี้ไม่ใช่แค่ “ไข้ธรรมดา” แต่เป็นโรคจากอดีตกาลที่ยังคงคุกคามมนุษย์มาจนถึงวันนี้